‘Beste Jan en Roelie, We zitten in de trein en gaan heel ver weg. Tot ziens jongens. Groeten van Pa x Moe x jongens, Bernard’

Bernard van Dam was tien jaar toen hij een briefkaartje met dit bericht voor zijn vriendjes uit de trein naar Auschwitz gooide. Het was Bernards vader, manufacturier, gemeenteraadslid en voorzitter van de winkeliersvereniging in Zuidlaren, niet gelukt om op tijd met zijn gezin naar Amerika te emigreren. Het net sluit zich langzaam om het gezin van Bernard. Hun familieleden in Amerika, die wel het geluk hadden op tijd uit Nederland weg te komen, vechten hun eigen oorlog uit. Abelike Janssens, dochter van Bernards speelkameraadje Jan, reconstrueerde de geschiedenis van de familie Van Dam.